Ամեն ինչ սկսվեց 1970-ականներին, երբ երիտասարդ 23–ամյա գործարար Օլիվյե Բոսսանը որոշեց զբաղվել յուղերի զտմամբ: Ունենալով միայն պատահաբր ժառանգած՝ օճառի արտադրման հին արհեստանոց, մի քանի գործիք, փոքրիկ բեռնատար ու շատ գիտելիքներ բույսերի մասին՝ նա ստացավ խնկենու, հազրեվարդի, լավանդայի յուղեր, որոնք սկսեց վաճառել տեղի շուկայում: Կարճ ժամանակում յուղերի փոքրիկ սրվակները հայտնի դարձան և ձեռք բերեցին իրենց հավատարիմ գնորդներին: Փոքրիկ շուկանում, որտեղ Օլիվյեն ամեն շաբաթ վաճառում էր իր բնական յուղերը, սկսեցին հերթեր գոյանալ նրա տաղավարի մոտ:

Հաջողությունից ոգևորված՝ Օլիվյեն մեծացրեց արտադրությունը և սկսեց ստեղծել նաև օճառներ: Նա վերակենդանացրեց մարսելյան օճառագործության ավանդական արվեստը Մանոսկում՝ Պրովանսի մեկ այլ գյուղում և բուսական հիմքով օճառներ արտադրեց։ Հետզհետե ավելացնելով իր արտադրանքը՝ Օլիվյեն ի վերջո հասկացավ, որ շուկան այլևս փոքր է իր աճող բրենդի համար:

Համախմբվելով քիմիկոս ընկերոջ' Իվ Միլուի հետ' Բոսսանը 1976 թվականին ստեղծեց «ԼՕքսիտան» ապրանքանիշը և հաջորդ տարի բացեց իր առաջին խանութը Մանոսկում: Ռիսկն ավելի քան արդարացված էր: Ընդլայնված տեսականիով օծանելիքները, խնամքի այլ միջոցները վաճառվում էին սպասվածից ավելի շատ,և նոր խանութներ են բացվում:Կարող է թվալ, թե սա պատահական հաջողությունների շղթա էր,սակայն այս հաջողության հիմքում սերն էր՝սեր առ բնություն,խնամքով մշակված ամեն սրվակ,յուղ,պիտակ:Բոսսանն ապացուցեց, որ երբ դու ամեն ինչ անկեղծ ես անում, անհնար է, որ դա աննկատ մնա: Այստեղ ոչինչ պատահական չի եղել, Օքսիտանը սկսեց վերադարձնել մարդկանց Պրովանս. մարդիկ դա անում էին ընդամենը բացելով սրվակները, որոնք կարծես խնամքով պատրաստված ծաղկեփնջեր լինեին: Բոսսանին ոգեշնչում էր իր հայրենի հողը, խնամքի միջոցների մոռացված բաղադրատոմսերը, և պատահական չէր բրենդի համար իր ընտրած դիպուկ անունը. Loccitane' Loքսիտանցի կին' ի պատիվ Ֆրանսիայի պատմական երկրամաս Լօքսիտանիայի: Օլիվիեն պատկերացնում էր, որ խնամքի իր միջոցներն օգտագործող կինը գնահատում է բնությունը,ներդաշնակ է և ցանկանում է լավագույնը ձեռք բերել բնությունից իր խնամքի համար:

«Բնությունը կարևոր է, մարդիկ կարևոր են». Այս միտքն է արդեն չորս տասնամյակից ավելի ընկած ապրանքանիշի գաղափարախոսության հիմքում: Ընկերությունում նշում են, որ բավական չէ միայն պահպանել բնությունը, այլ պետք է բազմապատկել և թույլ տալ, որ այն աճի. «Մենք հավատում ենք կայուն գյուղատնտեսությանը և մշակում ենք ագրոէկոլոգիական մեթոդներ մեր օրգանական բաղադրիչներն աճեցնելու համար: Միևնույն ժամանակ, մենք առաջնորդվում ենք «Մի վնասիր» կարգախոսով և ուժ չենք գործադրում մեզ շրջապատող թանկարժեք էկոհամակրգերի և բնական միջավայրի վրա:

Թեև «ԼՕքսիտանն» առաջին հերթին Պրովանսի խորհրդանիշն է, բայց դրա աշխարհագրությունը շատ ավելի լայն է ու հասնում է մինչև Աֆրիկա: Այդպես, 1980-ականներին լսելով Բուրկինա Ֆասոյում շի ծառի յուղի մասին, նա որոշեց սեփական աչքերով ծանոթանալ այդ նյութի հետ: Հրաշագործ բաղադրիչը, որի արտադրանքի մեջ զբաղված էին միայն տեղացի կանայք, հասանելի էր միայն տեղական փոքր շուկաներում և ուներ բազմաթիվ կիրառումներ' մանկական մաշկը փափկացնելուց մինչև սննդամթերքի մեջ օգտագործումը:

Այսօր «ԼՕքսիտանի» շի յուղի բանաձևի համաշխարհային ճանաչումը հնարավորություն է տվել ավելի քան 10.000 կանանց աշխատել արտադրության մեջ, ձեռք բերել ֆինանսական անկախություն և պահպանել հարյուրավոր տարիներ առաջ ձևավորված ավանդույթները:

Ընդհանրապես, ընկերությունում հավատում են, որ «ԼՕքսիտանի» յուրաքանչյուր աշխատակից, հաճախորդ և յուրաքանչյուր մարդ, ում հետ ընկերությունն աշխատում է, կարող է այս կամ այն կերպ ավելի լավը դարձնել աշխարհը: Այդ նպատակի համար են նախատեսված «ԼՕքսիտանի» էկոլիցքավորող պրոդուկտները,որոնք ոչ միայն նվազեցնում են թափոնները' օգտագործելով ավելի քիչ պլաստիկ, այլ նաև փոխում են հաճախորդների մտածելակերպը և խրախուսում նրանց կատարել ավելի կայուն ընտրություն:Պատահական չէ, որ հենց բրենդի ստեղծման պահից «ԼՕքսիտանը» գործարկեց ապակյա շշերի վերադարձման համակարգ, իսկ 1992-ին մեկնարկեց ծրագիր, որը նվիրված էր թափոնների նվազեցմանը: Երևանում նույնպես' «ԼՕքսիտան» սրահում, կարելի է գտնել էկոարկղ, որտեղ ընդունվում են խնամքի տարբեր միջոցների դատարկ տարաներ' վերամշակման նպատակով: 

Բրենդը տասնամյակներ դիմակայել է բազում փորձությունների, փոխվել են բազմաթիվ ստանդարտներ, սակայն չի դավաճանել իր սկզունքներին, և թերևս դա էլ դարձել է իր հաջողության գրավականը: Այսօր 50-ից ֆերմերների հետ համագործակցելով, 6000-ից ավել աշխատողներով և տարբեր երկրներում 700 խանութներով «Օքսիտան» Պրովանսի իրական դեսպանն է դարձել աշխարհով մեկ:Օլիվիեն նշում է, որ ձեռնարկություն չեն հիմնում գումար աշխատելու համար, այլ հիմնում են գաղափարի, նպատակի համար` ստեղծել այն, ինչ պակասում է՝ տալով աշխարհին խճանկարի այդ պակասող մասնիկը:

«... Երբ մենք հիմնեցինք «Օքսիտանը» հեռավոր 70-ականներին, երկրում արդյունաբերական բում էր, հիմնվում էին մթնոլորտն աղտոտող մեծ գործարաններ, և մենք մեր էկոլոգիական օրակարգով, բնական նյութերով խենթ էինք թվում, - այժմ հիշում է բրենդի հռչակավոր հիմնադիրը, - մեզ համոզում էին, որ մենք չենք հաջողի, գումար չենք վաստակի, իսկ մեր նպատակը դա չէր: Եվ տեսեք՝ ինչ կատարվեց: Մի քանի տասնամյակ հետո բոլորը եկան այս մտքին, հասարակությունը սկսեց մտածել էկոլոգիայի մասին, սկսեցին ձգտել արտադրել և օգտագործել բնականը: Մենք ուրախ ենք, որ այս մեծ ճանապարհի սկզբնամասում ենք եղել: Ցավոք սրտի պետք է փաստենք, որ դեռ շատ հեռու ենք մեր երազած էկոլոգիական դրախտից: Երկիր մոլորակը դեռ աղտոտված է: Մենք շարունակում ենք պայքարել, այդ թվում մեր արտադրանքի միջոցով: Մեր ամեն սրվակն իր մեսիջն ունի: Նրանցից յուրաքանչյուրն արտադրվում է հիշեցնելու համար, որ բնությունն անհուն և թանկ ժառանգություն է մեզ և այն պետք է պահպանել..․»

Այս մեծ ընտանիքի լիիրավ մաս է կազմում Դալմա Գարդեն մոլում գտնվող Օքսիտանի հայկական հասցեն, որտեղ հաճախելիս բրենդի սրվակների բույրը ձեզ կտանի լավանդայի հայտնի դաշտեր, կպարուրվեք ֆրանսիական վարդերի, նուշի, անթառամի բույրերով և դուք թեկուզ մտովի, բայց կհայտնվեք կախարդական Պրովանսում․․․